NOWE RUCHY RELIGIJNE
17
nych zalicza również ruchy intensywnej religijności działające w łonie Kościoła katolickiego, na przykład analizowany przez niego dogłębniej Ruch Światło-Życie19. Ciekawe, iż praktyki tego ruchu są w istocie bardzo podobne do praktyk grup wyznaniowych o innych kulturowych korzeniach; mam tu na myśli typy spotkań i wewnątrzorganizacyjnych hierarchii, formy ewangelizacji i uczestnictwa w życiu społecznym, nastawienie na przemianę rzeczywistości poprzez przemianę indywiduów.
Podobne zjawisko dostrzegają Gustavo Guizzardi i Enzo Pace20, stwierdzając, iż w Kościele katolickim powstają „nowe formy ugrupowań religijnych na bazie mistycznej, naśladujące model sekty", cechujące się dobrowolnym charakterem przynależności, ascezą, utopijną perspektywą działania i skupieniem na życiu codziennym, nie zaś krytyką instytucji. Wchłonięcie grup alternatywnej religijności leży w interesie Kościoła, zgodne jest też z jego wielowiekową tradycją. Jak zauważa Maria Libiszowska-Żółtkowska21, ruchy neoreligij-ne odgrywają ważną rolę wypełnienia pustki społecznej w sytuacji braku organizacji średniego zasięgu, sytuujących się w strukturze społecznej między rodziną a państwem.
Nie będę więc próbowała stworzyć własnych typologii, a postaram się jedynie scharakteryzować - w sposób z konieczności ogólny — badane przeze mnie ruchy. Są to więc organizacje o charakterze globalnym, powstałe w XIX lub XX wieku, kulturowo synkretyczne, odwołujące się do różnych tradycji religijnych bądź pozareligijnych (kwestia ta jest dyskusyjna w przypadku świadków Jehowy), korzystające z szeroko rozumianych mediów kultury, nastawione mniej lub bardziej prozelitycznie, akceptujące świat kultury lub wybierające nie-radykalne formy społecznego protestu. Dodać tylko trzeba, iż