MARTA ZIMNIAK-HAŁAJKO

tucje państwowe, które - zaalarmowane przez organizacje antykultowe - podejmują działania prewencyjne. Przyczyną niechęci jest prawdopodobnie to, że nowe ruchy religijne są konkurencyjne wobec wymienionych struktur - proponują rozwiązania alternatywne - lub sytuują się poza sferą ich wpływu. Wprowadzone w 1989 roku liberalne prawo wyznaniowe, gwarantujące wolność religijną i umożliwiające formalną rejestrację różnego typu związków wyznaniowych, jest stopniowo zaostrzane. W roku 1998 zwiększono więc z piętnastu do stu osób minimalną liczbę zdeklarowanych wyznawców, których podpisy potrzebne są do rejestracji. Powołano tez Międzyresortowy Zespół do spraw Nowych Ruchów Religijnych, którego zadaniem jest gromadzenie informacji i zlecanie badań naukowych diagnozujących stopień zmiany osobowości wśród członków nowych wyznań. Zespół ów ma ściśle współpracować z ośrodkami antykultowymi i policją, której działalność „sekt" przedstawia się jako niebezpieczną patologię (zdarza się, iż policja odwiedza badane przeze mnie ruchy w poszukiwaniu zaginionych osób). Plonem pracy zespołu jest opublikowany w 2000 roku i dostępny na oficjalnej stronie internetowej MSWiA Raport o niektórych zjawiskach związanych z działalnością sekt w Polsce. Sekty określane są w nim jako grupy destrukcyjne, naruszające prawa człowieka i porządek społeczny; według autorów raportu członków sekt cechują na przykład „tępy wyraz twarzy i uciekające spojrzenie" (s. 46 tekstu internetowego). Twórcy raportu proponują szereg działań, które mają uchronić obywateli polskich przed groźnymi kultami; jednym z bardziej błyskotliwych pomysłów jest „wprowadzenie profilaktyki uzależnienia od sekty oraz syndromu sekty do nauczania na studiach medycznych" (s. 59). Nowe ruchy religijne znalazły się również w Raporcie o stanie bezpieczeństwa państwa z roku 1995. Nie jest to