kryzys

Bańka pękła 2 lipca 1997 r. Przez całą dekadę lat 90. Tajlandię uznawano za jeden z najbardziej dynamicznie rozwijających się krajów świata. W ciągu dziesięciu lat poprzedzających kryzys jej gospodarka notowała wzrost na średnim poziomie ponad 9% rocznie1 i zaliczano ją do grupy tzw. rynków wschodzących (ang. emerging markets). Przyciągały one dużą uwagę zagranicznych inwestorów, zwłaszcza sektora f nansowego, który widział w nich możliwość uzyskania znacznie szybszych i większych zysków niż w przypadku inwestycji w krajach wysoko rozwiniętych. Do grupy rynków wschodzących oprócz Tajlandii należało wtedy kilka krajów dalekowschodniej Azji i Pacyf ku. W latach 1990–1996 napływ zagranicznych inwestycji w tym regionie wzrósł z 25 do 110 mld dolarów rocznie2. W Tajlandii osiągnęły one szczególnie wysoki poziom, począwszy od 1993 r.3.

Jednak na początku 1997 r. ten wzrostowy trend zaczął się wyraźnie odwracać. Zagraniczny kapitał, który wcześniej masowo napływał do kraju, teraz w jeszcze szybszym tempie z niego uciekał. Począwszy od maja tego roku, Bank Centralny, wspomagany przez rząd Singapuru, dokonywał interwencyjnych zakupów bahta – tajskiej waluty – aby go wzmoc-1 Na podstawie danych Departamentu Stanu USA: http://www.state.gov/r/pa/ei/ bgn/2814.htm. Wszystkie linki hipertekstowe zostały sprawdzone w lutym 2008 r.

2 Zob. J. Laird, Money Politics, Globalisation and Crisis: T e Case of T ailand, Sin-gapore 2000, s. 90.

3 Zob. tamże, s. 91.