drobnej szlachty przed 1831 rokiem (problem wymaga dalszych systematycznych badań), potraktowane jako wprowadzenie do prezentacji zasadniczej kwestii — legitymacji szlacheckich, czyli sprawdzania dowodów dawnego szlachectwa, od powstania listopadowego po koniec lat sześćdziesiątych. Kolejne etapy deklasacji drobnej szlachty w wyniku weryfikacji tytułów szlacheckich zostały przedstawione w rozdziale drugim, czwartym i piątym. Rozdział trzeci zaś opisuje położenie szlachty, która utraciła swą uprzywilejowaną pozycję.

Zakres terytorialny pracy obejmuje ziemie, które po wielokrotnych zmianach granic guberni i powiatów oraz ich nazw, od lat czterdziestych XIX wieku po upadek carskiej Rosji dzieliły się na gubernię wileńską, kowieńską (wydzieloną w 1843 roku z wileńskiej), grodzieńską z obwodem białostockim (włączonym w 1842 roku do guberni grodzieńskiej), mińską, mohylewską i witebską.

W urzędowym języku nazywano je Krajem Północno-Zachodnim lub północno-zachodnimi guberniami (w odróżnieniu od południowo-zachodnich, które tworzyły gubernie: kijowska, wołyńska i podolska).

Historycy stosunkowo niedawno zaczęli badać położenie i przemiany stanu szlacheckiego w XIX wieku na ziemiach zabranych. Wcześniejsza literatura przedmiotu, jak zresztą cała historiografia XIX-wiecznych kresów, jest bardzo uboga. Położenie drobnej szlachty oraz legitymacje szlacheckie na Litwie i Białorusi nie były dotąd przedmiotem zainteresowania i oddzielnych poszukiwań źródłowych. O degradacji drobnej szlachty pisali wprawdzie w swych pracach Tadeusz Korzon, Henryk Mościcki, Augustas Janulaitis, Tadeusz Perkowski, a po drugiej wojnie światowej Mikołaj Ułaszczik, Władimir Nieupo-kojew i Zuzanna Sambuk, ale problem ten pozostawał na marginesie właściwego tematu ich badań2. W pracach wymienionych historyków znajdujemy jednak wiele cennych informacji, pochodzących z niedostępnych lub nieistniejących już dziś źródeł.

Odniesieniem do problemów poruszanych w niniejszej pracy są badania Jerzego Jedlickiego3 dotyczące przemian szlachectwa w Królestwie Polskim, w tym m.in. roli w nich legitymowania od 1836 roku dawnej szlachty oraz

2 T. Korzon, op.cit.; H . Mościcki, Wysiedlenia szlachty polskiej przez rząd rosyjski, „Wschód Polski", 1921, nr 1; A. Janulaitis, Lietuvos bajorai ir ju seimeiliai XIX ami. (1795-1863), Kaunas 1936;T. Perkowski, Legitymacje szlachty polskiej w prowincjach zabranych przez Rosję, „Miesięcznik Heraldyczny", 1938, z.5; N.N. Ułaszczik, Priedposylki kriestjanskoj rieformy 1861 g. w Litwie i zapadnoj Bielarussii, Moskwa 1965; W.I. Nieupokojew, Prieobrazowanije biespomiestnoj szlachty w Litwie w podatnoje soslowije odnodworcew i grażdan (wtoraja triet' XIX w.), (w:) Riewolucjonnaja situacija w Rossii 1859-1861, t.VI, Moskwa 1974; S.M. Sambuk, Politika carizma w Bielarussii wo wtoroj polowinie XIX w., Minsk 1980.

3 J. Jedlicki, Klejnot i bariery społeczne, Warszawa 1968. O drobnej szlachcie w Królestwie Polskim pisali także: H. Chamerska, Drobna szlachta w Królestwie Polskim (1832-1864), Warszawa 1974; T. Krawczak, Wsie drobnoszlacheckie w siedleckiem w latach 1867-1975. Przeobrażenia społeczno-gospodarcze i kulturalne, Warszawa 1994; M. Biernacka, Wsie drobnoszlacheckie Mazowsza i Podlasia, Warszawa 1966.

6


Daniela Beauvois4 na temat pozycji szlachty na Ukrainie w okresie międzypo-wstaniowym. Z tezami tej ostatniej książki podjęła dyskusję Irena Rychlikowa5, słusznie domagając się przesunięcia polityki deklasacji polskiej szlachty na okres wcześniejszy. Badania nad procesem stanowej degradacji drobnej szlachty na Litwie i Białorusi po 1831 roku prezentowane w tej pracy każą z kolei pytać o słuszność tak jednoznacznie i bezdyskusyjnie formułowanej przez francuskiego badacza tezy o skali i znaczeniu rosyjskiego zwycięstwa nad drobną szlachtą oraz roli odegranej przez ziemiaństwo w procesie wykluczania tej warstwy ze stanu uprzywilejowanego.

Możliwości dotarcia do najważniejszych źródeł, zwłaszcza archiwalnych w okresie, gdy powstawała ta praca były ograniczone6. Powstała więc głównie w oparciu o różnej, dla podjętego tematu, wartości źródła drukowane: akty normatywne, rosyjskie statystyki i opisy guberni, prasę, pamiętniki i literaturę piękną. Kwerendą zostały objęte archiwalia podworskie i rodzinne z Litwy i Białorusi przechowywane w polskich archiwach oraz w niewielkim zakresie bardzo cenne źródła proweniencji urzędowej — administracji państwowej i samorządu7.

Stan źródeł, a przede wszystkim brak dostępu do wszystkich, spowodował, iż ustalenia zawarte w pracy nie mają równej wartości, wiele problemów wymaga dalszych badań. Otwarcie dla polskich historyków archiwów byłego Związku Radzieckiego zachęca i zobowiązuje do tego. Sformułowany niemal sto lat temu przez Szymona Askenazego postulat systematycznych i wszechstronnych badań dziejów porozbiorowych Litwy pozostaje bowiem ciągle aktualny.

Tekst przemawia przede wszystkim językiem aktów prawnych i statystyk. Główni bohaterowie nie pozostawili po sobie źródeł i choć o nich traktuje ta książka, oni sami nie zabierają w niej głosu. Możemy jedynie próbować domyślać się tragedii i udręki ludzi przeciwstawionych bezdusznej, skorumpowanej i wrogiej machinie, poprzestając, z konieczności, na zewnętrznym opisie ich losu.

4D.Beauvois, Polacy na Ukrainie 1831-1863. Szlachta polska na Wołyniu, Podolu i Kijowszczyi-nie, Paryż 1987 (wyd. francuskie — Le noble, le serf et le revizor. La noblesse polonaise entre le tsarisme et les masses ukrainiennes (1831-1863), Paris 1985).

5I. Rychlikowa, Deklasacja drobnej szlachty polskiej w Cesarstwie Rosyjskim. Spór o ,,pułapkę na szlachtę" Daniela Beauvois, PH 1988, t. LXXIX, z. 1.

6 Trzymiesięczne stypendium w Leningradzie na przełomie 1984 i 1985 roku nie przyniosło spodziewanych wyników z powodu zgody władz archiwalnych, na zaledwie tygodniową kwerendę w archiwum, co miało wpływ na dobór przez pracowników archiwum materiałów. Już po napisaniu pracy autorka otrzymała miesięczne stypendium w Wilnie, co umożliwiło skonfrontowanie dotychczasowych wyników badań z niedostępnymi dotąd źródłami archiwalnymi.

7 Wykaz wykorzystanych i cytowanych w tej pracy źródeł zawiera bibliografia. Wykaz wszystkich objętych kwerendą źródeł oraz ich omówienie zob. J.Sikorska-Kulesza, Drobna szlachta na Litwie i zachodniej Białorusi w XIX wieku, Warszawa 1990, maszynopis pracy doktorskiej w IH UW.

7


Creative Commons License Prawa do treści książki "Deklasacja drobnej szlachty na Litwie i Białorusi w XIX wieku" posiada Jolanta Sikorska-Kulesza. Książka jest dostępna na licencji Książka ma pełne prawa zastrzeżone i można ją wykorzystywać wyłącznie na zasadzie dozwolonego użytku..