◀


potkina — Jeunesse Communiste Revolutionnaire (JCR). Grupa ta ukonstytuowała się w roku 1966 jako odłam opuszczający szeregi Komunistycznego Związku Studentów (Union des Étudiants Communistes). Przywódca JCR Alain Kri-vine — uczestniczący cały czas w walce studentów i robotników francuskich — działał dalej po wygaśnięciu ruchu majowego, tworząc w 1969 roku AJS (Alliance Jeunesse So-cialiste) i jego studencki odpowiednik — AES (Alliance Etudiants Socialistes). Również grupy Jeunesses Revolution-naires Anarchistes (JRA), które łączyły się z FER, lecz były w maju bardziej aktywne, deklarowały swą przynależność do ruchu trockistowskiego.

Silne wpływy anarchistyczne były wyraźne także w Anglii. Grupy rewolucyjne, których ideologicznym przywódcą stał się Tariq Ali, określały siebie jako anarchistów — trockistów. Organizacje te prowadziły własną działalność wydawniczą i miały znaczny wpływ na kształtowanie się światopoglądu studentów.

Nieliczne grupy trockistowskie w RFN oddziałały na ruch studentów. Powiązana z organizacjami anarchistycznymi była słynna Komuna nr I.

We Włoszech do anarchistycznych koncepcji społecznych najbardziej zbliżali się studenci socjologii z Trydentu, stanowiący centrum ideologiczne ruchu studentów włoskich. Na terenie całych Włoch działały liczne małe grupy o tej orientacji.

W Stanach Zjednoczonych również powstał trockistowski Young Socialist Alliance (YSA), lecz nie odegrał jako organizacja większej roli. Wpływy anarchizmu ujawniły się w innych organizacjach, takich jak SDS, oraz różnych grupach skupionych wokół czasopism podziemnych. Niezależnie od przynależności organizacyjnej żywe było w całym ruchu kontestacyjnym anarchistyczne hasło permanentnej rewolucji, idea małych, lecz zwartych grup działania jako awangardy budzącej masy, odrzucenie scentralizowanego przywództwa, aż do chęci anonimowego rozpłynięcia się w tłumie, atmosfera posłannictwa rewolucyjnego, dążenie do bezpośredniego kontaktu z robotnikami poprzez rezygnację ze studiów i przyjęcie ich społecznego statusu, potrzeba wyjścia poza uniwersytet do szkół i fabryk, hasło demokracji bezpośredniej, dążenie do tworzenia organizacji stanowiącej sieć luźno związanych grup kooperujących ze sobą.

24


Proklamowano udział wszystkich ludzi w rewolucji, powszechną aktywność rewolucyjną i twórczą.

Ale nie te rodzaje organizacji były dla ruchu kontestacyjnego reprezentatywne. Trzecią płaszczyzną organizacyjną, w której ruch wyraził się najpełniej, stanowiły różne grupy powstające w trakcie działań, w odpowiedzi na konkretne sytuacje (komitety działania, „grupy ad hoc", tworzące się w związku z konkretnymi zadaniami, a przekształcające się często w organizacje bardziej trwałe i o szerszym pro-gramie). Grupy, które można by zaliczyć bądź do opozycji pozaparlamentarnej, bądź do grup typu guerilla, akceptujących użycie siły, partyzantkę uliczną, akcje terrorystyczne. Do najbardziej aktywnych organizacji nowego typu należała amerykańska Students for a Democratic Society (SDS), która choć odrzucała formy funkcjonowania przyjęte przez istniejące partie polityczne, miała w pewnym okresie ambicje przekształcenia się w organizację będącą partią polityczną młodzieży. SDS powstała w roku 1960 z połączenia radykalnych grup studenckich. W okresie pierwszych dwu lat istnienia organizacja ta liczyła zaledwie kilkuset członków. W czasie konwencji w Port Huron w 1962 roku, na której sformułowano pierwszy manifest przedstawiający ogólne cele organizacji — liczba członków SDS wzrosła do 20 000. W manifeście tym opowiedziano się: przeciw amerykańskiemu imperializmowi, przeciw wojnie w Wietnamie i „zgniłej amerykańskiej demokracji", przeciw kulturze będącej przedłużeniem represywnego społeczeństwa. SDS już w pierwszym okresie istnienia wykroczyła poza sprawy studenckie, próbując określić swe stanowisko wobec systemu społecznego jako całości i wobec zasadniczych kierunków polityki państwa. W swych założeniach programowych SDS była organizacją otwartą i zdecentralizowaną, bardzo niejednolitą politycznie i ideologicznie, stanowiła federację małych grup, które same opracowywały i realizowały własne programy. Mieścili się w niej studenci o poglądach umiarkowanie radykalnych, mało upolitycznieni hipisi, komuniści i maoiści, różne grupy anarchistyczne i prokubańskie. Luźno ze sobą powiązane grupy łączyło raczej nastawienie emocjonalne i moralne niż wyraźnie sformułowana i akceptowana przez wszystkich ideologia. Łączyła je także obawa (równie silna wśród przywódców, jak i wśród członków) przed zbiurokratyzowaniem struktury organizacji. Hasłem

25


Creative Commons License Prawa do treści książki "Drogi kontrkultury" posiada Aldona Jawłowska. Książka jest dostępna na licencji Uznanie autorstwa - Użycie niekomercyjne 3.0 Polska.

▶