nienia fragmenty dziejów politycznych tego okresu 2, ale dopiero Konopczyński podjął zadanie systematycznego opracowania poszczególnych dziedzin życia polskiego w tym czasie, z charakterystycznym dla swego pisarstwa rzutowaniem spraw polskich na bardzo szerokie tło międzynarodowe.

Wprowadzający w historię Polski podręcznik Konopczyńskiego dla omawianego tu okresu spełnia rolę w znacznej części jedynego opracowania; najważniejsze problemy ustrojowe oświetla rozprawa na temat parlamentaryzmu oraz analogicznie zakrojona praca o dziejach kolegialnego organu rządowego; omawiając twórczość polskich pisarzy politycznych w XVIII w. Konopczyński dał przegląd najważniejszych problemów ustrojowych szlacheckiej Rzeczypospolitej. Druga grupa prac tego historyka oświetla międzynarodowe położenie Polski, trzecią stanowią monografie fragmentów historii politycznej 3. Ważne informacje zawierają też pisane przez Konopczyńskiego biogramy w Polskim Słowniku Biograficznym.

Osobnych rozważań wymaga sposób korzystania z obszernej monografii Skibińskiego4, czemu niżej poświęcono szersze wyjaśnienie.

Historiografia polska po II wojnie światowej w niewielkim stopniu, jeśli odliczyć wymienione już prace Konopczyńskiego, posunęła znajomość czasów Augusta III. Wyjątek stanowi tu praca Jerzego Michalskiego o sądownictwie, będąca jedynym całościowym ujęciem ważnego problemu ówczesnego państwa5. Nie

2 H. Schmitt, Dzieje Polski XVIII i XIX wieku, t. I, Kraków 1866; R. Roepell, Polen um die Mltte des XVIII Jahrhunderts, Gotha 1876; K. Kantecki, Stanisław Poniatowski, t. 1 - II, Poznań 1880; K. Waliszewski, Potoccy ł Czortoryscy, Kraków 1887; S. Askenazy, Fryderyk II i August III; tenże, Sprawa Tarły; tenże, Pamiętnik prymasa, w: Dwa stulecia, t. I: Warszawa 1903, t. II: Warszawa 1910. Praca tegoż autora: Fryderyk II i August III jest prawie identyczna z artykułami: Z czasów Fryderyka II oraz Z dwóch sejmów, „Biblioteka Warszawska" 1895, t. III, s. 123-156, t. IV, s. 118-131.

3 W. Konopczyński, Dzieje Polski nowożytnej, t. II, Warszawa 1936; tenże. Liberum veto, Kraków 1918; tenże, Genezo i ustanowienie Rady Nieustającej, Kraków 1917; tenże, Polscy pisarze polityczni XVIII w., Warszawa 1966; tenże, Polska a Szwecja, Warszawa 1924; tenże, Polska a Turcja, Warszawa 1936; tenże, Fryderyk Wielki a Polska, Poznań 1947; tenże, Anglia a Polska, „Pamiętnik Biblioteki Kórnickiej" 1947, t. IV, s. 93 -129; tenże, Sejm Grodzieński 1752 r., Lwów 1907; tenże, Polska w dobie wojny stedmloletnlej, t. I: Warszawa 1909, t. II: Warszawa 1911; tenże, O jedność w Królestwie, PH 1917-1918, t. XXI, s. 212-249.

4 Skibiński, t. I.

5 J. Michalski, Studia nad reformą sądownictwa i prawa sądowego w XVIII w., Wrocław 1958.

8


doczekała się gruntownego przebadania problematyka reformy skarbowo-wojskowej, czeka na swego Nycza temat o projektach reform skarbowych i planach unowocześnienia gospodarki6.

Jeśli chodzi o literaturę zagraniczną, to pruscy historycy o stosunkach prusko-polskich piszą znacznie mniej, niż wyczytać by mogli w politycznej korespondencji Fryderyka II7, zaś praca Arnetha przez argumentum ex silentio świadczy, że w planowanych w Burgu przedsięwzięciach Polska jako partner w grę nie wchodziła 8. Najszerzej wykorzystano Sołowjewa 9, ponieważ Rosja była tym mocarstwem, które w decydującym stopniu wpływało na bieg wydarzeń w Polsce, a rzeczona praca zawiera o stosunkach polsko-rosyjskich mnóstwo informacji, tylko częściowo wyzyskanych przez naszych badaczy. Orientacja rosyjska Familii wzmacnia zasadność takiego ukierunkowania rozważań o sytuacji międzynarodowej Polski.

Dostępny w kraju materiał źródłowy jest ogromnie rozproszony. Wynika to przede wszystkim z faktu, że z politycznych archiwów przywódców Familii zachowały się jedynie szczątki10. Z nich szczególnie ważna jest korespondencja Michała Czartoryskiego z Jackiem Ogrodzkim z lat 1745-52 (B.Cz. 3429). W li-

6 M. Drozdowski, Budżet państwowy Rzeczypospolitej w świetle polskiej lite-ratury politycznej XVIII wieku, PH 1976, t. LXVII, z. 1, s. 15 - 37 interesujące nas lata zupełnie pomija; H. Krawczak, Sprawa aukcji wojska na sejmach za panowania Augusta III, „Studia i Materiały do Historii Wojskowości" 1961, t. VII, cz. 2, s. 3 - 42, wskutek zbyt powierzchownej analizy diariuszy sejmowych zaledwie dotknął problemu; J. Bieniarzówna, Projekty reform magnackich w polowie XVIII wieku, PH 1951, t. XLII, s. 304 - 330 omawia kwestię w oderwaniu od tła politycznego epoki. Wprowadzenie do całości problemu daje praca E. Rostworowskiego, Sprawa aukcji wojska na tle sytuacji politycznej przed Sejmem Czteroletnim, Warszawa 1957.

7 Najszerzej: J. G. Droysen, Geschichte der Preussischen Politik, t. V, cz. 1-4, Leipzig 1874 - 1886.

8 A. Arneth, Maria Theresia's erste Regierungsjahre, t. I - IV, Wien 1863 -- 1870.

9 Sołowjew, t. XX - XXIII. Literatura dotycząca stosunków międzynarodowych w połowie XVIII w. jest obfita. Ponieważ jednak jej podstawowe ustalenia weszły do podręczników, nie wydaje się potrzebne mnożenie przypisów i powoływanie monografii, chyba że jakaś kwestia Jest omawiana szerzej. Podręczniki, które służyły za podstawę budowania wizji ówczesnej Europy: E. Rostworowski, Historia powszechna. Wiek XVIII, Warszawa 1977; P. Muret, La prépondérence anglaise (1715 - 1763;, Paris 1937; The Old Regime 1713 -1763, red. J. O. Lindsay, Cambridge 1957.

10 O zniszczeniu archiwum politycznego Czartoryskich: K. Buczek, Z dziejów polskiej archiwistyki prywatnej, Studia historyczne ku czci Stanisława Kutrzeby, t. I, Kraków 1938, s. 41 - 85.

9


Książka ma pełne prawa zastrzeżone i można ją wykorzystywać wyłącznie na zasadzie dozwolonego użytku