Jedynym bowiem możliwym wyjaśnieniem genezy owych ciężkich fizycznie i moralnie tygodni może być trwająca przez pierwsze półrocze 1907 roku sprawa lwowska Brzozowskiego, bezpośrednio wywołana pu- blikacją zeznań z 1898 roku. Prowadzona wokół wy- . kładów i zeznań kampania polityczna spowodowała rozłam w Bratniej Pomocy Słuchaczów Politechniki Lwowskiej. Nowo powstałe „endekujące" Towarzystwo Wzajemnej Pomocy oskarżyło Bratnią Pomoc o to, że „solidaryzuje się ona z człowiekiem, który naruszył zasady etyki społecznej". Kilkakrotne konferencje po- jednawcze urządzane z inicjatywy profesury i władz uczelni nie dawały rezultatu, ponieważ „młodzież na- rodowa" obstawała przy postulacie oczyszczenia się Bratniaka z zarzutów stawianych mu z powodu spra- wy Brzozowskiego. W końcu czerwca Wydział Bratniej Pomocy zdecydował się na jednostronne zwołanie sądu złożonego z przedstawicieli towarzystw niezaangażo- wanych w ten spór.

Mniej ważne jest dla nas to, że sąd ten „składał się" dwa lata i ostatecznie niekorzystna dla Brzozowskiego jego decyzja zapadła w marcu 1909 roku, a więc już w czasie trwania sądu krakowskiego. Ważniejsze jest to, że przez całe pierwsze półrocze 1907 roku, w któ- rym powstał zamysł Płomieni i została napisana więk- sza ich część, ta „nad wszelki wyraz niepokojąca {go] sprawa" nie straciła na aktualności. I to ona spowo- dowała ów kilkutygodniowy okres „niebywałej apatii i stępienia". Mamy pełne prawo sądzić, że Brzozowski o przebiegu tej sprawy jest poinformowany. W liście z 17 czerwca zapytuje Rafała Bubera: „Nad wszelki wyraz niepokoi mnie sprawa Bratniej Pomocy [...] na wszystko proszę napisać mii, jak sprawa stoi, całą

42

prawdę"37. Ten niepokój nie był zapewne s