zani z Kwakiutlami, włączeni w obieg gospodarki to-
warowej z jej główną konsekwencją, jaką jest po-
dział społeczny, całkowicie uniemożliwiają ową izo-
morficzną względem konfiguracji kultury konfigurację
osobowości. To, że społeczeństwa współczesne, zwła-
szcza społeczeństwa przechodzące procesy rewolucji
społecznych i cywilizacyjnych, bliższe są temu dru-
giemu przypadkowi, wydaje się pozostawać poza dy-
skusją. Mamy w nich raczej do czynienia z procesami
zderzania się, rozbijania i kształtowania swoistych,
niekiedy dalece zindywidualizowanych wzorów kultu-
rowych, niż z procesem systematycznej internalizacji
jednorodnych wzorów zastanych. Nie oznacza to, rzecz
jasna, że osobowość staje się tym samym swobodną
autokreacją osobnika — jest ona również wynikiem
internalizacji wzorów kulturowych we wszystkich wy-
mienionych wyżej aspektach, tyle tylko że jest to in-
ternalizacja różnych, nierzadko konfliktowych wzorów
lub zgoła ich fragmentów. Powoduje ona w procesie
kształtowania osobowości znaczną liczbę konfliktów
wewnętrznych i konfliktów z otoczeniem.
Sporządzona powyżej konstrukcja pojęciowa, po-
zwalająca zrozumieć osobowość jako fenomen spo-
łeczny, musi być tedy nieustannie konfrontowana
w empirycznym stosowaniu z faktycznym kształtem
sytuacji społecznej. Sytuacja społeczna bowiem, czyli
całokształt wchodzących za pośrednictwem jednostek
i grup jednostek w interakcję z osobnikiem wzorów
kulturowych, może się składać i najczęściej się składa
z wzorów najróżniejszych bądź tylko ich fragmentów.
Fragmentem wzoru kulturowego nazywam oderwa-
ny od jego systemu aspekt — na przykład tyl-
ko kategoryzację poznawczą, tylko sy nibo lizać ję emo-
cjonalną lub tylko normę moralną. Przy czym mo-
żliwe są takie sytuacje, w których każdy z tych
aspektów pochodzi z innego systemu i uprzednio speł-
25