kratycznej, który czytał mi Kasznica — byleby tylko broszura wyszła bez cenzury; nie zgłębiają oni jej treści, nlie umieją się krytycznie na nią patrzeć. Tym wyjaśnić się da ów w najwyższym stopniu smutny fakt, że przywódcami części naszej młodzieży mogą stać się jacyś ledwo piśmienni pismacy, nie mający nic wspólnego ze współczesnym rozwojem cywiliza- cji. Teraz stało mi się to wszystko jasnym, teraz do- piero zrozumiałem ostatecznie mój żywot uniwersy- tecki: przyjechałem do Warszawy z gorącymi marze- niami o wspólnej naukowej pracy nad filozofią, która szczególniej mnie porywała, o współczesnych pełnych zachwytów studiach dzieł literatury i sztuki: przez 2 lata miotałem się, jak ryba na lód wyrzucona, po- szukując atmosfery duchowej odpowiadającej moim skłonnościom, przechodząc od jednego kolegi do dru- giego. Mówię tu o tym nie przeto, bym chciał unie- winniać się, lecz że wyrazy te same mi się wy- mykają (podkr. A. M.) spod pióra, Medy zaś pomyślę, że w tym grzązkim błocie zginęło przede mną zapew- ne wielu ludzi, którzy wchodzili do studenckiego ży- cia z podobnymi do moich zamiarami, a których nie- szczęsna politykomania zgubiła może z wielką szkodą dla kraju i cywilizacji — wtedy gorzkie łzy oburze- nia i smutku zalewają me oczy i nie zdołam się po- wstrzymać od wypowiedzenia tego, od czego wre du- sza moja w czasach długiego poszukiwania poważnych potrzeb intelektualnych wśród naszej studenterii i w czasie dwutygodniowego mego pobytu w wię- ziennym zamknięciu"19. Tylko widoczna w tym tek- ście afektacja mogła spowodować ostatnią pomyłkę — jego autor przebywał bowiem już wtedy cztery, a nie dwa tygodnie w cytadeli. Jeśli chcemy się rzeczywiście dowiedzieć czegoś

i» Materiały śledztwa..., wyd. cyt. s. 39; 35—37.

21