Broszurka ta stanowiła psychologiczne, propagan- dowe uzasadnienie oskarżenia. „Ulegając namowom wielu stron, wydaję obecnie w osobnej książeczce tę krytykę, która w październiku i listopadzie 1908 roku pojawiła się w szeregu felietonów «Naprzodu». Zain- teresowanie, które felietony te wówczas budziły, jeszcze nie ostygło, przeciwnie, sprawa nabiera coraz większe- go rozgłosu" — pisał w słowie wstępnym7 autor głośnego również artykułu Szpieg załączonego do akt sądu obywatelskiego. Nazajutrz, 14 lutego, przy wej- ściu do sali Związku Stowarzyszeń Robotniczych na ulicy Wiślnej w Krakowie, w pierwszym małym po- koiku, siedzący osobno „partyjniak" rozdawał chętnym bezpłatnie broszurkę Haeckera. Autor stawiał sobie w niej „za zadanie [...] rozstrzygnięcie zagadki psycho- logiczne.j, problematu, dziwnego, niewytłumaczalnego rozdwojenia osobowości". Nie tylko kolejność publi- kacji, polemiczność intencji, ale i perspektywa spojrze- nia na osobowość Brzozowskiego wskazują na to, że

« Okoliczności podróży Brzozowskiego z Florencji do Krako- wa referuję za pamiętnikiem W. Kolberg-Szalitowej. Patrz: W. Kolberg-Szalitowa: Pamiętnik o Brzozowskim. „Twórczość" 1957, nr 5, s. 43-96. Pewne szczegóły potwierdza Z. Nałkow- ska, Wspomnienie o sprawie Stanisława Brzozowskiego, [w:] Widzenie bliskie i dalekie. Warszawa 1957, s. 280—288. Pierwo- druk: „Studio" 1936, nr 3—4. Zob. również S. Brzozowski: Listy, t. II. s. 58—63.

7 E. Haecker: Rzecz o „Płomieniach" S. Brzozowskiego. Kra- ków 1909, s. 47. Edmund Szalit, jak wiadomo, dobrze wpro- wadzony w środowisko polityczne PPSD pisał do Brzozow- skiego: „Zdaje mi się, że pojawienie się w tym czasie właśnie sprawozdania o Płomieniach ma swoje uzasadnienie w bli- skim terminie zwołania sądu". Szalita cytuję za W. Kolberg- -Szalitową; poz. cyt., s. 58.

11